6. Groots geroep

Je hebt altijd van die momenten in je leven die je kunt zien als een heel duidelijke oproep: Er is meer dan dit leven alleen.

Ik herinner me zelf bijvoorbeeld een avond in de zomer, een paar jaar geleden. Ik was op vakantie, en buiten was het donker. Althans, zo zou het moeten zijn. Want het rommelde, bliksemde, flitste en donderde dat het een lieve lust was. Behalve zwart was de lucht groen, geel, wit. Op zo'n moment voel je je heel klein, en voel je waarschijnlijk ook wel dat er meer in dit leven is dan vakantie en luilakken.


Dat zijn dan van die momenten die ik hier 'groots' zou willen noemen. Iets wat met een hoop 'geweld' gepaard gaat, iets wat indruk maakt door de heftigheid en zo zie je iets van het bestaan van een God in de hemel. Natuurgeweld is daar een goed voorbeeld van. Merk je trouwens dat de natuur op heel veel verschillende manieren iets tegen je kan zeggen? Ik vertelde je eerder al over de lammetjes en de zwoele zomeravonden. Maar onweer, watervallen en aardbevingen zijn er ook voorbeelden van. Er staat Iemand boven al deze dingen, en ook door de 'enge' gebeurtenissen wil Hij dat je Hem zoekt.

Dingen die indruk op je maken hoeven natuurlijk niet altijd een onweersbui of een aardbeving te zijn. Het kan net zo goed het overlijden van een dierbaar iemand zijn. Of het wonder van een (onverwachte) baby. Of... Je zult zelf wel voorbeelden genoeg hebben. Dat hoop ik tenminste, want het zou niet goed zijn als jij Gods stem nog nooit heb gehoord in de dingen die er gebeuren in je dagelijks leven!

Ik ga je fantasie nog een keer prikkelen. Want de kans is groot dat je je afvraagt: hoe weet ik dat het Gods stem was? Hoe weet ik dat dit een teken was van Zijn bestaan, van Zijn macht, van het feit dat Hij ooit terugkomt om te vragen wat je ermee hebt gedaan?
Heb jij dat ook wel eens gehad? Je vroeg jezelf van alles af, je zat ontzettend in de knoop en je kwam er maar niet uit. Je wist totaal niet meer hoe het moest. En als je dan op zo'n moment iets leest erover, of iemand merkt het aan je en gaat er met je over in gesprek, dan mag je dat zeker zien als leiding van God! Hij kent alle mensen hier op de aarde. Wat is dat trouwens een ontzettend onbegrijpelijk iets: Diezelfde God, die aardbevingen en orkanen kan besturen, bestuurt ook het leven van alle 7 miljard mensen hier op de aarde. En ook dat van jou.

Ik hoop dat je nog weet waarop ik deze serie gebaseerd heb: de 'Finale'. Weet je, het gedeelte waar ik nu over schrijf vind ik het mooiste van het hele stuk. Alles draait om die ene melodie, de piano accentueert het nog eens. Ik krijg er altijd óf tranen van in m'n ogen óf kriebels om mee te spelen óf ik ga met m'n voet de maat meetikken, kortom, het doet iets met me! En zo kan muziek ook een manier voor jou zijn om je dichter bij de Heere te brengen. Juist ook als je ergens mee zit of er totaal geen gat meer in ziet!

Wat ik met dit gedeelte tegen je wil zeggen? Negeer ook de grotere dingen die er in je leven gebeuren niet, ze zijn eveneens een boodschap van wat er komen gaat. Niet voor niets heeft de Heere Jezus al gezegd dat natuurrampen een teken zijn van de eindtijd. Ik zou daarom zeggen: laat een onweersbui je niet bang maken, maar laat het je op de knieën brengen, om Hem te zoeken nu het nog kan!

5. Liefelijk geroep (II)

Op deze wereld leef je niet in je eentje naar het einde toe. Er zijn nog 7 miljard anderen, en sommige daarvan zijn er in jouw omgeving. En weer een paar daarvan kennen je echt. Zij kennen 'the true me'

Heb jij wel eens met een christen gepraat? Een echte, bedoel ik dan? Iemand die de Heere kent en liefheeft? Heb je wel eens met zo iemand over de diepste dingen in je hart gepraat? Ik kan je verzekeren: dat is één van de mooiste dingen die je in dit leven kunt hebben.

Contact met je vrienden is ook waardevol. Het is natuurlijk al een voorrecht an sich als je vrienden hebt. Het mooiste zou zijn als je met kan praten over de dingen die het belangrijkste zijn in dit leven: de dingen van Gods Koninkrijk. Dat klinkt misschien heel zwaar, maar je zult merken dat dit niet zo is. Want uiteindelijk ligt daar zo'n enorme vreugde in. Een vreugde die groter is dan alles van deze wereld!

Weet je, ik zal je een voorbeeld geven. Stel je eens voor: een oude opa en een klein jongetje. Zo'n jongetje kruipt natuurlijk al snel bij z'n opa op schoot. Die opa trekt hem dan nog eens even lekker tegen zich aan en zegt allerlei lieve dingen tegen dat jongetje. Het jongetje voelt zich veilig en gelukkig. Het houdt van zijn opa.
Maar stel je nu voor dat dat jongetje enorm geplaagd wordt door z'n buurjongens. Ze zeggen van alles tegen hem. Bijvoorbeeld dat hij lelijk is, dat hij een dikzak is en dat hij wel nooit vriendjes zal krijgen. Als zo'n jongetje dan bij z'n opa op schoot kruipt, is dat waarschijnlijk helemaal overstuur en in tranen. En als die opa dan het jongetje tegen zich aantrekt en tegen hem zegt: 'Weet je, wat je buurjongens zeggen klopt niet. Jij bent een lief jongetje en opa houdt van jou.' En als de opa dan zo'n jongetje kan troosten, dan zal het jongetje waarschijnlijk nog veel meer van z'n opa houden. Want opa weet precies wat de buurjongens gezegd hebben en toch houdt opa nog van het jongetje. Grote kans dat de opa nog méér van het jongetje gaat houden, als dat mogelijk is.


Snap je waar ik heen wil? Het is natuurlijk fijn als je mensen hebt met wie je de hele dag kunt praten, maar contacten die dieper gaan doen zoveel meer met je. En dat zijn ook mensen die je erop kunnen wijzen dat je niet altijd op deze wereld leeft. Dat deze aarde ooit voorbij gaat. Dat er ooit een eeuwigheid begint. Ook voor jou.

Je denkt misschien: leuk, zoetsappig verhaaltje, maar waar vind ik deze mensen? Ik zou zeggen: kijk eens rond! Ik weet zeker dat er bij jou in de buurt ook wonen. Ze zullen het niet erg vinden als je naar ze toekomt, integendeel. Vind je de stap te groot? Stuur ze dan een e-mail, of zoek ze op op de sociale media. Gooi desnoods een kaartje door een brievenbus, als het een ouder iemand betreft.

Maar, één ding: Als Christus terugkomt, gaat het er niet om of je veel contact hebt gehad met ware christenen. Gaat het er ten diepste ook niet om hoe jij je als vriend gedragen hebt, ook al zal dat zeker van je gevraagd worden. Het belangrijkste is echter of jij Christus kent en Hij jouw straf heeft gedragen. En daar zullen je échte vrienden, vrienden die het beste met je voor hebben, je zeker op wijzen!

4. Laatste kans

Het is niet zo dat de wereld alleen maar bestaat uit chaos. Of alleen uit springende lammetjes. Er is ook nog zoveel wat ertussenin zit. Gewoon je hele levensloop.
Je kent die computerspellen waarschijnlijk wel. Je hebt een bepaald aantal levens, en op een gegeven moment heb je er nog nul en moet je het met je eigen vege lijf doen. Je hebt geen extra bescherming meer. Als je dan nog een keer de fout in gaat, is het 'game over'. Over het algemeen is dat deel van het spelletje het spannendst. Want hoelang ga je het nog volhouden zonder een 'buffer' om je fouten op te vangen?

Game over. Ik weet natuurlijk niet hoe fanatiek jij bent in dat soort spelletjes, maar ik kan me zo voorstellen dat je best even baalt als je die twee woorden op je scherm ziet verschijnen. Ben je net lekker bezig, moet je weer stoppen en opnieuw beginnen. Soms weer van onder af aan. En dat terwijl het regelmatig niet je eigen schuld is. Tja, d'r stond net even iemand in de weg, en die kon je niet meer ontwijken, dus...
Valt het je trouwens op dat je in veel van die spellen met menselijke figuren speelt? Het leven van een mens wordt als een spelletje voorgesteld. Ook al ben je de superheld, of juist de grote schurk.

Je denkt nu misschien: wat een ouderwets gezeur. Waarschijnlijk heb je gelijk. Maar denk toch even met me mee. Als jouw leven hier op aarde een spelletje is, alle tegenslagen en ziekten je 'levens', als je dan uiteindelijk geen buffer meer hebt en je krijgt opnieuw tegenslag? Dan is het 'game over'. Je zult het vast wel eens  in je omgeving of misschien wel bij jezelf hebben meegemaakt. Heb je dan nog zoveel te zeggen? Dan merk je dat je laatste kans er eerder kan zijn dan je verwacht!


Alles wat er in jouw leven gebeurt, is bedoeld om jou te wijzen op Hem. Dat kan doordat God je aandacht richt op het 'liefelijk geroep', ook als het in je leven een zooitje is. Maar dat kan ook door iets stevigers. Een ziekte, bijvoorbeeld. Er valt dan een stukje van je bufferzone weg. En ik denk zomaar dat daar helemaal niets mis mee is. Wat zou het erg zijn als je altijd maar rücksichtslos doorleeft en uiteindelijk in zo'n grote stroomversnelling terechtkomt dat je hardhandig tegen de 'rotsen' te pletter wordt geslagen.

Misschien is het daarom wel goed dat we soms onze 'levens' verliezen. Zodat we niet als buffer onszelf, maar Christus hebben. Dan zal het ook goed gaan als Hij wederkomt. Dan hoeven de rotsen niet op je te vallen omdat je merkt dat je met al je eigen buffers niet voor Hem kan bestaan.

Je weet nooit of het vandaag je laatste kans is om Het Leven buiten jezelf te zoeken. Misschien zul jij het liefelijk geroep van de lammetjes in de wei niet meer horen. Benut daarom vandaag nog om je redding in Iemand anders te zoeken. Zodat jou niets zal overkomen als dit leven voorbij is. Als, om het even plat te zeggen, de game over is.

3. Chaos

Het blijft niet altijd lente en zomer. Met dat het herfstseizoen weer aanbreekt, gaat het gewone leven weer zo'n beetje z'n gang, na de lange vakanties. Alle verplichtingen stormen weer op je af en voor je het weet staat je agenda vol. Of nog erger: is het er een grote chaos. Je doet van alles en nog wat, maar je weet eigenlijk niet of dat wel datgene was wat je moest doen, of je het wel goed gedaan hebt en of het überhaupt nut heeft gehad.

Je weet inmiddels wat ik van je ga vragen: gebruik je fantasie weer eens. Stel je eens een gewone scholier voor. Misschien ben je het zelf wel (dat maakt het weer wat gemakkelijker). Als je 's morgens wakker wordt, moet je je uiterste best doen om op tijd op de fiets te zitten. Op school wacht je een dag van kwart over acht tot vier uur. Vervolgens een bak huiswerk en 's avonds een feestje. Met tussendoor de nodige checks op Internet, Facebook, Twitter en je mobiel naast je op je bureau heb je over drukte niet te klagen: prikkels genoeg. En daartussendoor de zware ondertoon: het moet allemaal gebeuren, het moet allemaal af en ik mag niets vergeten.



Het kan ook zijn dat je je huiswerk maar voor lief neemt en gewoon de hele dag je sociale contacten bijhoudt. Dat moet je natuurlijk zelf weten, maar de chaos wordt daardoor niet minder.

Grote kans dat je nu denkt: 'Chaos? Is dat niet wat overdreven? Ik heb de boel aardig onder controle.' Dan heb ik een vraag voor je: hoeveel tijd besteed jij aan stil zijn? Aan rust? Om eens over de dag te denken, en vooral om God te zoeken? Als je nu eens achter je oren krabt en denkt: 'da's een goeie', dan durf ik je wel te vertellen dat jij helemaal geen controle over je leven hebt. Dan heeft het leven de controle over jou.

Dat is ook precies iets wat al voorzegd is over de eindtijd: De mensen zullen zich bezighouden met eten, drinken, kleding en de liefde. Maar vooral niet met de dingen waar ze mee bezig zouden moeten zijn. Het feit dat Christus al snel terug kan komen.

Moet je dan de hele dag in een hoekje zitten? Nee, dat niet. Je moet gewoon je dagelijkse plichten doen (daar hoort schoolwerk eveneens bij), dat zegt de Bijbel ook. Sociale contacten zijn zeker niet verkeerd. Maar wat vertel jij aan je vrienden op Facebook? Weten ze dat je christelijk bent? Durf jij 's avonds te zeggen: 'ik stop, want ik wil voor mezelf de dag gaan afsluiten met Bijbellezen en bidden'?

Als dat allemaal nog ondergesneeuwd is, zal de chaos in je agenda, hoofd en hart zeker niet minder worden. Als je zegt: 'ik probeer me op God te richten, maar het lukt me niet', moet ik je eerlijk zeggen dat dat heel herkenbaar is. Want hoe snel dwalen je gedachten onder het bidden niet af naar datgene wat je die dag gehoord, gezien of gelezen hebt? Toch mag je ook juist daarom bidden. Bidden om een gebed. Bidden om beheersing van de chaos. En ik ben ervan verzekerd dat de Heere je daar dan ook bij wil helpen.

Nog één ding. Hoewel je het misschien niet direct merkt, is de wereld één grote chaos. Want zolang je niet weet waarom en voor Wie je leeft, zal je hele bestaan een chaos zijn. Zelfs als je een wereldleider bent!

2. Liefelijk geroep (I)

In Syrië mogen ze elkaar dan omver schieten, hier is alles nog rustig. We bezoeken één dag per week onze kerk/moskee/synagoge of waar we ook naar toe gaan, en that's it. Of we verder ook nog nadenken, behalve dan die keren dat we dat doordringende geluid horen?

Ik vraag nog een keer iets van je fantasie. Stel je voor: Het is prachtig weer. De lucht is blauw, de lammetjes staan in de wei en de vogels fluiten hun allervrolijkste deuntje. Je hebt net vakantie gekregen en je stemming kan niet beter. Terwijl je een fietstocht maakt zie en hoor je dat alles om je heen en grote kans dat je dan denkt: wat is het leven toch mooi. Gelijk heb je.
 

En toch kun je je misschien ook voorstellen dat op een zwoele zomeravond, als je nog even buiten zit en nog steeds die fluitende vogeltjes hoort, je dan een beetje melancholiek wordt. Je denkt: wat prachtig, maar is dit het nou? Moet ik hier nu mijn hele levensgeluk uithalen?

Misschien is dat het wel een moment waarop jou ook wat gezegd wordt. Want die vrolijke vogeltjes blijven er niet altijd. En jij blijft er niet altijd. Eens zullen de vogels niet meer zingen. Eens zul je op uitgestrekte stranden geen zee meer horen klotsen. En dan is het zaak dat je voorbereid bent. Voorbereid op Christus' wederkomst.

Grote kans dat je nu denkt: mag ik dan helemaal niet genieten? Moet ik daar altijd aan denken? Goeie vraag. Het is er eentje die ik mezelf ook regelmatig stel. Je mag van het leven genieten, maar doe dat wel op de manier zoals God dat van je vraagt. Iemand zei lang geleden: 'Waaruit weet u dat er een God is? Uit de natuur en uit de Heilige Schrift.' Die lammetjes, vogels en blauwe luchten zijn er dus niet voor niks! Het is een manier om Gods grootheid te zien.

Een sterrenhemel 's avonds heeft datzelfde effect, of misschien nog wel sterker. Onder zo'n donkere lucht met overal kleine lichtpuntjes kun je je ontzettend klein voelen. Wat voel je dan ook sterk de grootheid van de Heere. En je begrijpt wat er in Psalm 8 staat. Of, zoals ik ooit eens ergens las: 'Toen ik een klein kind was en voor het eerst een sterrenhemel zag, dacht ik dat de lucht een enorme, zwarte schaduw was met gaten erin. En dat daardoorheen kleine straaltjes van het enorme, hemelse licht schenen.'

De natuur en de wederkomst: het lijkt een beetje een vreemde combinatie. Toch zie je hoe het klopt. Dus als je nog eens door een stralend zomerlandschap fietst: geniet ervan, maar vergeet niet dat het niet eeuwig is. Trek er je lessen uit en zoek Hem. Desnoods op je knieën in de polder, tussen de lammetjes.

1. Doordringend geluid

Er wordt algemeen gezegd dat we in het einde der tijden leven. Het zou goed kunnen dat Christus snel terug komt. Niemand weet precies hoe die dag zal zijn, maar het zal onze verwachtingen overtreffen. In positieve of in negatieve zin.

We weten wel hoe het einde van de tijden er uit zien. Christus heeft zelf gezegd dat er oorlogen, geruchten van oorlogen en rampen zullen zijn. Dat horen we dagelijks. Maar wat betekent het concreet voor ons? Laat ik het voorbeeld van een gezin nemen. Een vader, moeder en twee kinderen.

Ik stel me zo voor dat op een goede (of moet ik zeggen kwade?) dag de vader op zijn werk zit en de moeder achter de computer. Als ze checkt of er nog iets interessants in de wereld is gebeurd, ontdekt ze dat er in Syrië weer een bomaanslag is geweest. 30 doden, een paar honderd gewonden. Ik weet niet hoe gevoelig die moeder nog is, want bomaanslagen in Syrië zijn inmiddels aan de orde van de dag, maar misschien doet het haar nog wat. Misschien denkt ze bij dit nieuwsbericht nog aan Mattheüs 24. En belt ze de vader op om te zeggen: 'Moet je horen, er is weer een zelfmoordaanslag in Syrië geweest. Zou...?'


Het kan ook zo zijn dat het wat dichterbij moet komen. Dat er in Nederland iets moet gebeuren om het zover te krijgen. Een bijna-aanslag op de koninklijke familie, om maar een wat te noemen. Of een schietpartij in een winkelcentrum. We trekken allemaal onze mond open en álle opinieschrijvers klimmen weer in de pen, want 'in wat voor verschrikkelijke maatschappij leven we toch'. En dat het niet verkeerd zou zijn als het zou veranderen. Dan vraag ik me af hoeveel zij denken aan een doordringend geluid. Het geluid van de terugkomst van Christus.

De kinderen zijn een beetje ondersteboven als ze de beelden uit Syrië zien. Ze krijgen tranen in hun ogen als ze de familieleden van de slachtoffers van een schietpartij huilend hun verhaal voor de tv zien doen. De rillingen kruipen over hun rug als ze die auto zien die maar net de koninklijke bus ontwijkt. Maar vatten ze dit op als een signaal? Als een teken van: 'wees voorbereid, want voor je het weet kún je je niet meer voorbereiden?'

Ik heb het nu niet eens over de vele, vele mensen die niet geloven in het vergaan van de wereld door een oordeel, want die heb je natuurlijk ook genoeg. Mensen die zeggen dat de wereld ooit weer terug zal gaan naar de vorm zoals-ie was voor de oerknal: een miezerig stofje. Die zullen dit aanstormende geluid zeker niet als een waarschuwing zien.

Maar zien christenen het wel zo? Ik vraag het me af. Hoe vaak denken wij christenen eigenlijk aan Christus' wederkomst? Aan de mogelijkheid dat dat al best wel eens heel snel zou kunnen zijn? We drukken het liever weg, en dan sluit ik mezelf daarbij niet uit.

Wat zijn we dan bevoorrecht dat het vuur ons soms toch nog na aan de schenen wordt gelegd en dat we soms nog doordringend gewezen worden op het feit dat we hier niet altijd zullen leven. Het is wel zaak dat we die waarschuwingen zien, begrijpen én er wat mee doen!