Je kent die computerspellen waarschijnlijk wel. Je hebt een bepaald aantal levens, en op een gegeven moment heb je er nog nul en moet je het met je eigen vege lijf doen. Je hebt geen extra bescherming meer. Als je dan nog een keer de fout in gaat, is het 'game over'. Over het algemeen is dat deel van het spelletje het spannendst. Want hoelang ga je het nog volhouden zonder een 'buffer' om je fouten op te vangen?
Game over. Ik weet natuurlijk niet hoe fanatiek jij bent in dat soort spelletjes, maar ik kan me zo voorstellen dat je best even baalt als je die twee woorden op je scherm ziet verschijnen. Ben je net lekker bezig, moet je weer stoppen en opnieuw beginnen. Soms weer van onder af aan. En dat terwijl het regelmatig niet je eigen schuld is. Tja, d'r stond net even iemand in de weg, en die kon je niet meer ontwijken, dus...
Valt het je trouwens op dat je in veel van die spellen met menselijke figuren speelt? Het leven van een mens wordt als een spelletje voorgesteld. Ook al ben je de superheld, of juist de grote schurk.
Je denkt nu misschien: wat een ouderwets gezeur. Waarschijnlijk heb je gelijk. Maar denk toch even met me mee. Als jouw leven hier op aarde een spelletje is, alle tegenslagen en ziekten je 'levens', als je dan uiteindelijk geen buffer meer hebt en je krijgt opnieuw tegenslag? Dan is het 'game over'. Je zult het vast wel eens in je omgeving of misschien wel bij jezelf hebben meegemaakt. Heb je dan nog zoveel te zeggen? Dan merk je dat je laatste kans er eerder kan zijn dan je verwacht!
Alles wat er in jouw leven gebeurt, is bedoeld om jou te wijzen op Hem. Dat kan doordat God je aandacht richt op het 'liefelijk geroep', ook als het in je leven een zooitje is. Maar dat kan ook door iets stevigers. Een ziekte, bijvoorbeeld. Er valt dan een stukje van je bufferzone weg. En ik denk zomaar dat daar helemaal niets mis mee is. Wat zou het erg zijn als je altijd maar rücksichtslos doorleeft en uiteindelijk in zo'n grote stroomversnelling terechtkomt dat je hardhandig tegen de 'rotsen' te pletter wordt geslagen.
Misschien is het daarom wel goed dat we soms onze 'levens' verliezen. Zodat we niet als buffer onszelf, maar Christus hebben. Dan zal het ook goed gaan als Hij wederkomt. Dan hoeven de rotsen niet op je te vallen omdat je merkt dat je met al je eigen buffers niet voor Hem kan bestaan.
Je weet nooit of het vandaag je laatste kans is om Het Leven buiten jezelf te zoeken. Misschien zul jij het liefelijk geroep van de lammetjes in de wei niet meer horen. Benut daarom vandaag nog om je redding in Iemand anders te zoeken. Zodat jou niets zal overkomen als dit leven voorbij is. Als, om het even plat te zeggen, de game over is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten