We weten wel hoe het einde van de tijden er uit zien. Christus heeft zelf gezegd dat er oorlogen, geruchten van oorlogen en rampen zullen zijn. Dat horen we dagelijks. Maar wat betekent het concreet voor ons? Laat ik het voorbeeld van een gezin nemen. Een vader, moeder en twee kinderen.
Ik stel me zo voor dat op een goede (of moet ik zeggen kwade?) dag de vader op zijn werk zit en de moeder achter de computer. Als ze checkt of er nog iets interessants in de wereld is gebeurd, ontdekt ze dat er in Syrië weer een bomaanslag is geweest. 30 doden, een paar honderd gewonden. Ik weet niet hoe gevoelig die moeder nog is, want bomaanslagen in Syrië zijn inmiddels aan de orde van de dag, maar misschien doet het haar nog wat. Misschien denkt ze bij dit nieuwsbericht nog aan Mattheüs 24. En belt ze de vader op om te zeggen: 'Moet je horen, er is weer een zelfmoordaanslag in Syrië geweest. Zou...?'
Het kan ook zo zijn dat het wat dichterbij moet komen. Dat er in Nederland iets moet gebeuren om het zover te krijgen. Een bijna-aanslag op de koninklijke familie, om maar een wat te noemen. Of een schietpartij in een winkelcentrum. We trekken allemaal onze mond open en álle opinieschrijvers klimmen weer in de pen, want 'in wat voor verschrikkelijke maatschappij leven we toch'. En dat het niet verkeerd zou zijn als het zou veranderen. Dan vraag ik me af hoeveel zij denken aan een doordringend geluid. Het geluid van de terugkomst van Christus.
De kinderen zijn een beetje ondersteboven als ze de beelden uit Syrië zien. Ze krijgen tranen in hun ogen als ze de familieleden van de slachtoffers van een schietpartij huilend hun verhaal voor de tv zien doen. De rillingen kruipen over hun rug als ze die auto zien die maar net de koninklijke bus ontwijkt. Maar vatten ze dit op als een signaal? Als een teken van: 'wees voorbereid, want voor je het weet kún je je niet meer voorbereiden?'
Ik heb het nu niet eens over de vele, vele mensen die niet geloven in het vergaan van de wereld door een oordeel, want die heb je natuurlijk ook genoeg. Mensen die zeggen dat de wereld ooit weer terug zal gaan naar de vorm zoals-ie was voor de oerknal: een miezerig stofje. Die zullen dit aanstormende geluid zeker niet als een waarschuwing zien.
Maar zien christenen het wel zo? Ik vraag het me af. Hoe vaak denken wij christenen eigenlijk aan Christus' wederkomst? Aan de mogelijkheid dat dat al best wel eens heel snel zou kunnen zijn? We drukken het liever weg, en dan sluit ik mezelf daarbij niet uit.
Wat zijn we dan bevoorrecht dat het vuur ons soms toch nog na aan de schenen wordt gelegd en dat we soms nog doordringend gewezen worden op het feit dat we hier niet altijd zullen leven. Het is wel zaak dat we die waarschuwingen zien, begrijpen én er wat mee doen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten